Waarom Villo! stagneert

Dat er niet genoeg fietsinfrastructuur is in Brussel, is al lang geen nieuws meer. Nu ook het gebruik van Villo! stagneert, zoals in Brussel Deze Week te lezen valt, moeten er enkele kanttekeningen gemaakt worden bij dit fenomeen. Het is al te gemakkelijk om het slechte weer de schuld te geven van een falend, maar potentieel sterk merk.

1. Kwaliteit van de fietsen: Villo! fietsen zijn zwaar en dat is vooral om heuvels op te rijden absoluut geen cadeau. Elektrische Villo! fietsen zouden hiervoor de oplossing kunnen bieden. Vaak hebben fietsen technische mankementen, zoals losse pedalen of een vastzittend achterwiel.

2. Dienstverlening: Villo! is moeilijk te contacteren. Wat bij problemen na 18u 's avonds of in het weekend?

Ook de communicatie verloopt vaak stroef. Hoewel er grote inspanningen geleverd worden om op sociale media actief te zijn, laat de kwaliteit van de website te wensen over. Wist je bijvoorbeeld dat je bij de activering van je abonnement drie tot zes manden gratis krijgt?! 

Ja, dit komt écht rechtstreeks van de Villo! website.

Ja, dit komt écht rechtstreeks van de Villo! website.

3. Het gebrek aan big data analyse: Villo! weet aan de hand van gebruikersgegevens welke stations het meest worden gebruikt en dewelke het volst zitten. En toch, station Kunst-Wet is elke dag leeg vanaf 16u. Ook de stations rond de Zuidmarkt zitten overvol op zondag, om maar enkele voorbeelden aan te halen.

4. Marketing: de fietsen zien er nu eenmaal saai uit. Waarom organiseert het Gewest (ism JCDecaux) bijvoorbeeld geen ontwerpwedstrijd voor de leukste Villo! behuizing? Of waarom vragen we geen belangrijke designer of kunstenaar om een model? Het moet cool zijn om met een Villo! te rijden.

5. Gebruiksvriendelijkheid: in Lyon, de stad die in het artikel als 'best practice' wordt vernoemd, is het deelfietssysteem geïntegreerd in de Lyon City Card. In de Brussels City Pass is dat niet het geval. En je hoeft het niet altijd zo ver te zoeken; eigenlijk zou een Villo! kaart ook in Gent of Antwerpen functioneel moeten zijn, en omgekeerd.

Blogpost in samenwerking met Ruben Lambrecht

Fietsen langs de Zuidfoor

De Zuidfoor is terug in Brussel, tot spijt van wie het benijdt (persoonlijk ben ik fan van de 'Splash', al viel die wat tegen). De foor zorgt voor heel wat extra verkeersdruk, dat gepaard gaat met een gewijzigde situatie op de Poincarélaan richting het Zuidstation. Op de laan werd namelijk één rijstrook weggenomen, waardoor parkeerplaatsen moesten sneuvelen en er een tijdelijk fietspad werd aangelegd op de parkeerstrook.

Brussels fietsmanager Frederik Depoortere kondigde deze maatregen aan op zijn professionele Facebook pagina:

Binnenkort gaat de Zuidkermis weer van start. Vanaf zaterdag 12 juli plaatsen de foorkramers hun woonwagens op de linkerrijstrook van de Poincarélaan en dit tot 27 augustus. Dat betekent dat er maar één rijstrook beschikbaar blijft. Om de mobiliteit en de veiligheid van alle weggebruikers te kunnen verzekeren, zal Brussel Mobiliteit de Poincarélaan tijdelijk herinrichten. Het fietspad wordt voor de duur van de kermis verplaatst naar dat weggedeelte waar zich momenteel de parkeerstrook bevindt. Het bestaande fietspad werd uitgefreesd op woensdag 9 juli. Bedoeling was onmiddellijk de markeringen van het tijdelijke fietspad aan te brengen, maar de onophoudelijke regen maakt dit onmogelijk. Fietsers moeten zich echter geen zorgen maken, donderdag 10 juli worden de tijdelijke verkeersborden geplaatst en zodra mogelijk wordt het fietspad gemarkeerd.

Nu, wat blijkt na amper één week Zuidfoor? Juist, het fietspad werd volledig ingepalmd door geparkeerde auto's. De plastiek blokken bedoeld om de afsluiting te vrijwaren werden weggehaald of verschoven. Dit maakt de situatie dubbel zo gevaarlijk op de Poincarélaan. Op zich valt de Stad Brussel en het Gewest niets te verwijten maar het is al te naïef om te verwachten dat iedereen zich zomaar bij deze beslissing zou neerleggen. Op een fietspad parkeren is uiterst strafbaar en de bevoegde diensten zouden dus alles in het werk moeten stellen om op deze stadssnelweg de veiligheid van zachte weggebruikers te vrijwaren.

Vervagende fietspaden

Je ziet het wel vaker in de straten van Brussel: fietspadmarkeringen die nog maar voor de helft zichtbaar zijn of doormidden zijn vervaagd

Eigenlijk denken we er niet veel verder over na maar an sich betekent dit dat deze plek om een afgescheiden fietspad  schreeuwt. Aangezien de fietspadmarkeringen weggereden zijn door voorbijzoevende auto's bestaat er een conflict tussen auto en fiets. Het is dan ook geen verrassing dat je op straten als deze wordt lastiggevallen door aanklampende auto's en toeterende chauffeurs.

Hopelijk houdt de volgende Brusselse regering hier rekening mee zodat de stad op een slimme en geen archaïsche (auto eerst) wordt ingericht. To be continued.

Foto: Scott Shaffer van Streets.mn

Foto: Scott Shaffer van Streets.mn

De stadssnelweg

(Ook verschenen in De Morgen en op Zeronaut)

Ze sterven. De fietsende kindjes, de overstekende voetgangers, de roekeloze chauffeurs. Vaak hebben ongevallen een gemeenschappelijke factor: snelheid, té snel.

Ik ben een fietser in Brussel, niet omdat ik me geen auto kan veroorloven maar gewoon omdat het zo sneller gaat, het zo beter is voor mijn longen en die van de stad en omdat er genoeg alternatieven zijn in de stad.

Snelheidsduivels

Als fietser en als stadsmens sta ik er telkens weer van versteld, voel ik opnieuw dat verslagene wanneer ik op een van de grotere avenues van Brussel rijd. Ik denk dan spontaan aan de Zuidlaan, Slachthuislaan, Anspachlaan of de Fonsnylaan. Als je op deze lanen fietst ben je letterlijk in levensgevaar, overal geldt een theoretische snelheidsbeperking van 50 tot zelfs 30 km/u maar de ervaring leert ons dat dit stadssnelwegen zijn. 

Het zijn lanen die, als ze niet worden opgeslorpt door eindeloze files, vooral naar de avond toe en in het weekend gebruikt worden als heuse circuits voor snelheidsduivels. De duiveltjes zoeven dan aan 70, 80 soms 90 kilometer per uur naast je stalen ros. Van de schrik neem je snel het voetpad.

Bruno De Lille, tot op heden nog steeds Staatssecretaris voor mobiliteit, antwoordde doodleuk en misschien wel naïef op een Tweet "waar mag je 70?". Als politici de problematiek van bange, gewonde en in de ergste gevallen zelfs stervende zwakke gebruikers niet onder ogen durven te zien, hoeveel is de stem van een simpele inwoner dan nog waard? Waar blijft de 'leefbaarheid' als Brusselaars worden geterroriseerd door auto's met respectloze en egoïstische bestuurders? 

Billboards

Het Belgisch Instituut Voor Verkeersveiligheid besteedt jaarlijks miljoenen aan billboards op de E40, de E19 en de A12, maar nergens zie je dergelijke posters nog in Brussel of Gent. Je verwacht dat ook niet meer in tijden waarin de helft van de totale wereldbevolking in steden woont. In theorie mag je in Brussel nergens een snelheidsduivel zijn en toch mag je in praktijk heel veel. Op de 'lanen des doods' is er welgeteld één flitspaal, en uiteraard kent iedereen die. Chauffeurs die in Leuven rijden weten dat ze op elke hoek van de straat op hun hoede moeten zijn, want heel de stad staat vol flitspalen. Mensen passen automatisch hun snelheid aan omdat Leuven erom gekend is je te flitsen waar je bij staat. In Brussel geeft de straffeloosheid op heel wat vlakken vleugels, the sky is the limit.

Drijfzand 

Je kan je afvragen welke politici gekant zouden zijn tegen de veiligheid van 'hun' burgers. Hoe is het te verantwoorden dat de dingen blijven zoals ze zijn, terwijl andere steden zo snel evolueren? Er is een groot draagvlak voor flitspalen en een repressiever beleid, dat bewees de 'Ik Flits Mee' campagne met meer dan 50 000 inzendingen. Waar loopt het mis? Is het de autolobby, zijn het de buurtbewoners die graag in het lawaai van brullende auto's leven, is er geen budget? 

"Het is Brussel en je moet het erbij nemen", ik wil dat niet meer horen. Laat deze stad die ooit op de oevers van een moeras werd gebouwd geen drijfzand worden voor zij die Brussel in hun hart dragen.

Open brief van de de EU Cyclists' Group en Ouders van Verongelukte Kinderen

Verkeersveiligheid in België loopt twintig jaar achter. Tijd voor een inhaalbeweging en een cultuuromslag!

In 2012 stierven er meer dan twee keer zoveel mensen op de weg in België per inwoner dan in Zweden, Denemarken, Nederland, Ierland en het VK. Als België even veilig was als het VK waren er 450 mensen minder gestorven. België haalt amper het verkeersveiligheidsniveau van het VK in 1993 of Zweden in 1994. België loopt dus twintig jaar achter.

Ondanks de slechte situatie en alle goede voorbeelden in onze buurlanden, maakt België zelfs geen inhaalbeweging. Vergeleken met de 28 EU lidstaten staat België op de 20ste plaats als het gaat om de daling van het aantal verkeersdoden per inwoner tussen 2002 en 2012.

Het is duidelijk tijd voor een inhaalbeweging en een cultuuromslag. Een zaak kan onmiddellijk verbeterd worden: het aankondigen van flitslocaties. Zowel commerciële als publieke radiostations kondigen snelheidscontroles aan en lezen ook de flitspaallocaties af die hun luisteraars door sms-en. Luisteraars helpen om boetes te ontwijken draagt bij aan een tolerantie voor te snel, en dus gevaarlijk, rijden.

Zeker voor een openbare omroep is het compleet onaanvaardbaar dat nota bene belastinggeld wordt gebruikt om mensen te helpen ongestraft de wet te overtreden. De radio waarschuwt toch ook niet voor ‘inbraakcontroles’. Wij roepen daarom alle radiostations op om onmiddellijk te stoppen met het melden van snelheidscontroles, alcoholcontroles en flitspalen. Dit kan helpen om de cultuur van te hard rijden en teveel verkeersdoden door te breken.

De politie zelf moet ook stoppen met aankondigen waar en wanneer ze snelheids- en alcoholcontroles gaan uitvoeren. De huidige boodschap is absurd: “Pas op mensen! We gaan heel eventjes op één plek de wet toepassen. Maar daarna houden we er weer meteen mee op.” Zo’n dubbelzinnige aanpak werkt niet. In 2010, gaf 2% van de bevolking van Zweden toe in de voorbije maand onder invloed te hebben gereden, in België was dat 25%.

Als de politie en de politiek bezorgd zijn over het maatschappelijk draagvlak, dan moeten ze snelheid en alcohol controles expliciet inzetten op plaatsen waar veel ongelukken gebeuren en waar kinderen, voetgangers en fietsers gevaar lopen. Om gevaarlijk gedrag te bestrijden moet eerst de pakkans omhoog, in Nederland is die vier keer groter. De ‘ik flits mee’ actie toont juist aan dat er een groot draagvlak bestaat voor meer controles. Maar zelfs met een grote flitsactie elk weekend zou de pakkans nog altijd een derde van die in Nederland zijn. Hoge maar sporadische boetes zijn onrechtvaardig, worden zelden betaald en veranderen gedrag niet. Een rijbewijs met punten zou, zo blijkt ervaringen in ander landen, ook helpen. De drempel om een rijbewijs af te pakken is op dit moment te hoog.

Radiostations, politie en politici in de naam van de honderden onnodige verkeersdoden in België, word wakker en neem actie!

Getekend door:

Ouders van Verongelukte Kinderen vzw www.ovk.be
EU Cyclists’ Group www.eucg.eu

 

Referenties:
Cijfers over verkeersdoden per inwoner:
http://ec.europa.eu/transport/road_safety/pdf/observatory/historical_evol_popul.pdf

Cijfers over alcoholcontroles:
http://bivv.be/frontend/files/userfiles/files/SoPaROI%20_NL.pdf
http://www.attitudes-roadsafety.eu/index.php?eID=tx_nawsecuredl&u=0&file=uploads/media/Sartre-4-report.pdf&t=1397256754&hash=dbb4ca888467504c3aed7cd12d579e99
http://www.druid-project.eu/Druid/EN/deliverales-list/downloads/Deliverable_2_2_3_Part1.pdf?__blob=publicationFile

Cijfers over de pakkans:
http://www.rapportannuel.policefederale.be/traffic-nl.php
http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/rapporten/2014/02/07/overtredingen-2013-wet-administratiefrechtelijke-handhaving-verkeersvoorschriften.html

Snelheidscontroles helpen:
http://www.racfoundation.org/media-centre/speed-camera-transparency-data