Het eerste VELOMUSEUM van Brussel by Kwinten Lambrecht

Ik schrijf normaal gezien niet over klanten op mijn blog maar voor deze maak ik een uitzondering!

Binnenkort, op 22 september om precies te zijn, opent het eerste Velomuseum van Brussel haar deuren. Met de uitdagende titel ‘Waarom Brussel al 150 jaar fietsstad is’ wordt de geschiedenis van de fiets in onze stad getoond. Zowel stadsplanning op maat (of niet?) van de fiets, fietsfabrieken, café’s en Brusselse wielerlegenden passeren de revue. Er wordt letterlijk in de archieven gedoken van het AMVB, dat deze expo in samenwerking met Cyclo en Muntpunt organiseert. Ook Cinematek speelt haar rol, door screenings te verzorgen die over de fiets gaan.

Het openingsfeest vindt plaats op 22 september om 14u, op de Arduinkaai 28 in 1000 Brussel.

Alle info op www.velomuseum.brussels

Kom dat ontdekken!



Beste Els... by Kwinten Lambrecht

Dit is een gastbijdrage door Hannes Nolf.

Els,

Laten we gewoon concluderen dat iedereen die  regelmatig binnen de vijfhoek van Stad Brussel wandelt, fietst of met de auto rijdt er in de afgelopen zes jaar heeft kunnen zien dat er niets gebeurd is voor de fietser in Stad Brussel.

Daar heeft geen fietser, appontwikkelaar, kritische burger, autobestuurder of ééndagstoerist geen kaartje, open date of promotiepraatje voor nodig.

Of zie ik het verkeerd Els?

Eigenlijk moest je in deze zes jaar helemaal niet zoveel doen om klaar (en trots) te zijn voor de verkiezingen van aanstaande 14 oktober. Visie, daadkracht en resultaat zijn Brusselaars immers niet gewoon in deze stad.

Je had enkel het geld moeten gebruiken die je van het Brusselse gewest kreeg om vanaf de Kapellekerk op de Keizerslaan naar de Kunstberg en het centraal station tot aan de Wetstraat, aansluitend op de binnenring een verhoogd en afgescheiden fietspad moeten aanleggen. Ongeveer anderhalve kilometer.

Dan had je alvast één grote fietsas binnen de vijfhoek gecreëerd, en had je kunnen uitpakken met je visie op mobiliteit en fietsen in de stad.

Aan de voetgangerszone hoefde je helemaal niets te doen, daar zorgt de Federale Regering via Beliris immers voor. Een cadeautje aan Stad Brussel, gratis en voor niets.

Had je echt wat geld uitgetrokken voor de fietser, dan lag er nu al een afgescheiden en verhoogd fietspad van het kanaal via de Dansaertstraat tot aan de Beurs. Slechts 650 meter, maar direct resultaat en een tweede grote fietsas door de vijfhoek. Het zou toen al niet meer stuk gelopen zijn!

Moest je in de afgelopen zes jaar echt een visie voor de fiets hebben gehad, dan had je fietsers een afgescheiden fietspad kunnen geven op de Handelskaai vanaf de ring tot aan de Varkensmarkt en verder via de Léon Lepagestraat tot aan de Dansaert.

Kers op de taart zou de aanleg van een verhoogd en afgescheiden fietspad met brede voetpaden op de  Zuidstraat kunnen geweest zijn. Liefst verkeersvrij, zoals je initieel gepland had. De Zuidstraat sluit aan de ene kant perfect aan op de voetgangerszone en aan de andere kant op het Zuidstation via de Stalinggradlaan. Een heuse fietsas!

Els, had je één echt fietspad in die lange zes jaar kunnen verwezenlijken, dan had niemand je kwalijk genomen dat je enkel hier en daar eens je verfborstel hebt boven gehaald en een fietspad of kleurrijk zebrapad hebt gemarkeerd of herschilderd.

Jammergenoeg koos je ervoor om niets voor de fiets te doen en je door een wesp gestoken te voelen als burgers of een kritische journalist je vraagt om je 26 kilometer aan fietspaden.

Gelukkig zijn er binnenkort verkiezingen en kan iedereen opnieuw kiezen. Maar maak ons alsjeblieft niets wijs.

Veel succes.

Een quick win voor het Zuidstation? by Kwinten Lambrecht

Niemand heeft ooit gezegd: 'Het Zuidstation, dé parel van Brussel!'. Neen, er worden zelfs petities gelanceerd om deze internationale reisbestemming te hertekenen. Duizenden mensen komen hier dagelijks aan en denken dan 'Wow, Brussels is dirty'. Ook het masterplan voor de Zuidwijk laat nog wat op zich wachten. Voorlopig parels voor de zwijnen dus.

 Vandaag steen...

Vandaag steen...

Het is dus tijd voor een echte, typische, Brusselse quick win! De betonnen vlakte aan de kant van de Zuidertoren wordt vandaag amper benut. Ze dient als wekelijkse standplaats voor de Zuidmarkt en als sporadische parking voor taxi's. De enorm vlakte wordt dus 52 dagen per jaar gebruikt. De overige +300 dagen is het een stenen vlakte die wel eens van pas zou kunnen komen voor buurtbewoners, die letterlijk geen enkel park in de buurt hebben. 

 ...binnenkort parkje?

...binnenkort parkje?

Daarom dus: waarom maken we van deze grijze zone geen groene long, die ons recht door de Stalingradlaan, naar het mooie stadscentrum leidt? Het potentieel is enorm, wie durft te springen? Zowel voor het imago van de buurt als voor bewoners én toeristen zou dit een mooi cadeau zijn. Wat is er voor nodig? Een graafmachine, aarde, zaadjes, bloemen, planten, een basketbalring en wat kunstige ingrepen. Hierboven alvast een aanzet. Allez, en avance !

Aan gij die mij niet ziet by Kwinten Lambrecht

Dit is een gastbijdrage van Brusselvriend Bram Algoed.

Ongeluk - Bram Algoed

Het is een wrang ritueel geworden. Wanneer ik ‘s avonds thuis kom, vertel ik aan mijn vriendin hoe ik nipt aan een verkeersongeluk ontsnapt ben. Een autobestuurder dacht voorrang te hebben omdat hij zijn richtingaanwijzer gebruikte. Vervolgens vertelt zij mij hoe een taxi aan veel te hoge snelheid uit een zijstraat de hoofdweg opvliegt. De reden waarom wij überhaupt dit gesprek nog konden voeren, is te danken aan haar noodstop. Je kunt het al raden zeker? Wij verplaatsen ons in Brussel met de fiets. Niet omdat wij adrenaline junkies zijn, maar omdat de fiets in ons geval de efficiëntste keuze is. Fietsen in Brussel is op zich al een uitdaging, gezien de erbarmelijke staat van de infrastructuur, de zeven heuvels en het teveel aan gemotoriseerde voertuigen (kuch kuch). We treffen dan ook voldoende maatregelen: we dragen een helm, gebruiken goede fietsverlichting en kleden ons van top tot teen in fluo. Dit blijkt niet te volstaan, want maar al te vaak bazelt de automobilist: “Het spijt me, ik had u niet gezien”. Een betere repliek was geweest: “Ik heb niet gekeken.”

Een ongeval is snel gebeurd

Dat klopt. Zeker ook in het verkeer. Er is veel om op te letten, je bent ook niet altijd even alert, of de infrastructuur is onduidelijk. Een foutje maken is menselijk en een verkeersongeluk kan iedereen overkomen, zij het als slachtoffer, zij het als veroorzaker. Maar beseffen we wel nog wat de gevolgen kunnen zijn van zo’n ongelukje? Weten we allemaal wel dat een auto gemiddeld 1 ton weegt? Een ongelukje met de wagen kan al snel catastrofale gevolgen hebben.

Soms heb ik het gevoel dat een automobilist dit na een tijdje dreigt te vergeten, of dat hij de harde waarheid negeert. Want als je deze gevolgen beseft, haal je dan nog snel een fietser in om vervolgens rechts af te slaan? Probeer je dan een auto zijn voorrang af te snoepen, door hem te overbluffen met jouw snelheid? Scheer je dan en grande vitesse rakelings langs een voetganger?

Veel weggebruikers rekenen erop dat de andere geen fout zal maken, ze gaan er ook vanuit dat ze zelf alles gezien hebben. Negen op tien automobilisten waant zichzelf een betere chauffeur dan het gemiddelde. Dat is statistisch onmogelijk, en dat vat het hele probleem samen. Die grootheidswaanzin leidt tot het idee dat je tot op het randje (of er ver over) kunt gaan, want je stuurmanskunst zal je steeds uit de nood helpen. Hoor je dan geen veiligheidsmarge in te bouwen wanneer je je aan 50 km/u met een voertuig van 1 ton door de bebouwde kom verplaatst?

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Waarom spreken we eigenlijk steeds over een ongeluk? Zelfs wanneer de omstandigheden aantonen dat de dader zijn uiterste best heeft gedaan om dit ongeluk uit te lokken. Of heeft de automobilist dan pech gehad toen hij aan 70 km/u in een zone 30 een overstekende voetganger op het zebrapad katapulteerde? Of wanneer je belt achter het stuur? Of je dronken rijdt of een voorrang negeert? Wanneer je even spookrijdt of je zijspiegel negeert?

In vele gevallen gaat het om doodslag, zonder voorbedachte rade. Dit klinkt heel ernstig, maar dat is het vergrijp ook. Wanneer je niet in staat bent om die veiligheidsmarge in te bouwen, wanneer je er niet alles aan wil doen om een ongeluk te voorkomen, kruip je beter niet achter het stuur. Probeer maar eens voor een praktijkexamen te slagen met zo’n rijstijl.

Alle weggebruikers maken fouten, ook voetgangers en de fietsers. In een ideale wereld scheidt de infrastructuur ons allen van elkaar. In afwachting van die utopie kan je toch maar best een veiligheidsmarge inbouwen, zodat zo’n foutje geen fatale gevolgen hoeft te hebben. Haast of comfort zouden nooit boven veiligheid geplaatst mogen worden. Wie een ongeluk veroorzaakt verdient een tweede kans, maar (te)veel slachtoffers krijgen deze niet.

Dit is een warme oproep aan de automobilist, om in deze koude dagen wat meer ruimte te geven aan de zachte weggebruiker.

"Brussel moet de pretentie van een échte hoofdstad krijgen" by Kwinten Lambrecht

Bovenstaande titel werd niet door mezelf uitgevonden, maar door minister van justitie Koen Geens. Gelijk heeft hij; anno 2017 wordt onze stad nog steeds bestuurd alsof het een kleine provinciestad is. We worden geleid door 19 mannen en vrouwen, met elk hun schepencollege en gemeenteraad. 19 verschillende schepenen van openbare ruimte, sociale zaken en andere aangelegenheden, onder het motto: "Wij weten wat goed is voor onze gemeente". 

Nu, in een-door-lintbebouwing-uit-de-grond-gestampt-dorpje in het verre Vlaanderen is zoiets perfect mogelijk, aangezien de grenzen, die beginnen aan het patattenveld, duidelijk zijn afgebakend. Maar dergelijke redenering is absoluut geen optie meer in een metropolitane omgeving zoals Brussel. 

Kafka in eigen stad

Men slaagt er in Brussel maar al te goed in om holistisch beleid tegen te werken onder het motto van 'gemeentesoevereiniteit'. Wij, of zij, vergeten natuurlijk met ons allen dat 'onze' gemeente ons handenvol geld kost, want al die diensten en mandatarissen moeten betaald worden. Mochten de 19 baronieën harmonieus met elkaar samenwerken, dan zou er veel minder frustratie zijn bij de bevolking en bij buitenstaanders.

Maar dat doen ze hoegenaamd niet, een bloemlezing:

Wanneer de Brusselse metro werd aangelegd, kwam er een 'njet' van rijke gemeenten. Het zou gespuis aantrekken. Vandaar dat een gemeente zoals Ukkel bijvoorbeeld nog steeds niet goed te bereiken is met 'alternatieve' vervoersmiddelen.

Wanneer je je beklag doet over sluikstort in je straat, wordt de schuld doorgeschoven omdat het over respectievelijk een 'gewestweg' of 'gemeenteweg' gaat.

Wanneer het Gewest overstapparkings plant om het centrum te ontlasten, stoot dit op een 'njet' van de bevoegde schepen in Ukkel.

Wanneer de befaamde piétonnier geld moet krijgen van Beliris van Didier Reynders van de MR en MR eigenlijk in de oppositie zit op gewestniveau. Door welk geknoei komt de timing van de werken dan in het gedrang?

Wanneer je vaststelt dat iedere gemeente nog steeds een Schepen heeft die (ook) bevoegd is voor toerisme, terwijl we ons als hoofdstad van Europa toch willen profileren als 'Brussels'  en niet 'Visit Ganshoren'?

Wanneer je als inwoner van Elsene meer korting geniet voor een museumbezoek aan het fantastische Museum van Elsene dan een inwoner van Vorst, omdat je nu eenmaal een straat verder woont.

Wanneer er wordt aangekondigd om de snelheid van auto's te beperken in de Leopold II tunnel repliceert burgemeester van Koekelberg, Philippe Pivin, hier geen rekening mee te zullen houden.

Wanneer je als Anderlechtois wil gaan zwemmen in Brussel-Stad moet je hier extra voor betalen.

Wanneer het Gewest beslist om vanuit een holistische visie, omdat mobiliteit geen gemeentegrenzen kent, beslist om fietspaden aan te leggen op strategische assen, kan een gemeentebestuur naar de rechtbank trekken.

Wanneer parlementsleden of regeringsleden in de meerderheid op gewestelijk niveau, in de oppositie zitten op gemeenteniveau. Schizofreen politiek voeren is mogelijk in Brussel.

Wanneer een kind naar school moet, wordt er best voor het Nederlandstalig onderwijs gekozen omdat het Franstalig onderwijs ondermaats wordt bevonden. Ouders spreken geen Nederlands, en leerkrachten zijn verplicht om te communiceren naar ouders in de taal van de school. Wanneer kinderen, leerkrachten en ouders niet meer kunnen communiceren in de Brusselse context, dringt immersie-onderwijs zich dan niet op?

Wanneer je gemeentebelasting moet betalen, betaal je ironisch genoeg als inwoner van een rijke gemeente zoals Ukkel minder dan een inwoner van Molenbeek.

Wanneer iedere gemeente nog twee cultuurcentra (NL + FR) heeft, wordt het dan geen tijd om samen aan een veel rijkere cultuurbelevenis te gaan doen?

Wanneer je fiets wordt gestolen in de ene gemeente, maar eigenlijk in een gemeente van een andere politiezone woont, ze je informeren dat je toch naar je eigen kantoor zult moeten gaan. Ook al ben je in shock, madame.

Lacht u, of vloeien de tranen van uw wangen? Dit systeem is een katalysator van ongelijkheid en daar heeft de burger genoeg van. Ironisch genoeg blijken politici de ernst van de zaak nog niet door te hebben. Hoe zou je zelf zijn wanneer het systeem dat je zelf zo naarstig in stand wilt houden, onder druk komt te staan? Weglachen, en verder doen. 

Neen, mensen die hier écht graag wonen weten dat het anders moet: één bestuur, één politiezone en zoveel méér Brussel. Voor een grootstad heb je grootse politici nodig.

We verliezen iedere dag meters fietspaden in Brussel by Kwinten Lambrecht

Aaah die zomer van 2015, waarbij we dachten dat we twee jaar later een voetgangerszone zouden krijgen, de stad een duurzame richting zou inslaan, waarbij Brussel een pioniersrol zou spelen op vlak van stadsvernieuwing, ... Je herinnert ze wel, die mooie zomer. Er werden 3 kilometer nieuwe fietspaden beloofd, bomen, groene zones, weelde.

Meer dan twee jaar later, ettelijke nutteloze discussies en getouwtrek later zijn we nergens. De verf is al lang opgedroogd en op verschillende plaatsen verdwenen. Een echte duurzame mobiliteitsaanpak hebben we nog niet mogen zien en voor de rest blijft alles bij het oude.

Wat vooral opvalt is de stille dood van de vele (aangekondigde) fietspaden. Doodgemaakt door de Stad Brussel en haar politieke klasse. Het lijkt erop alsof de Photoshop 'Eraser Tool' meermaals werd gebruikt in het straatbeeld. Er werd ons 3.000 meter trappersplezier beloofd, maar we moeten vaststellen dat we hier elke dag, stilzwijgend meters, kilometers van zien verdwijnen. Bij elke 'herziening' van het circulatieplan verdwijnen fietspaden. Ook de aankondigingspolitiek over fietspaden op de Keizerslaan, Kantersteen, en zo veel meer, blijft uit. 

Daarom is het tijd voor een overzicht, zodat de Stad Brussel en haar toegewijde bestuur het kan rechtzetten. Het is maar een (fiets)suggestie, uiteraard...

Anderlechtsestraat

Anderlechtsestraat

Van vrijliggend fietspad naar *niets*.

stalingradlaan.jpg

Stalingradlaan

Fietsers versperd.

Adolphe Max.jpg

Adolphe Maxlaan

RIP, fietspad.

Mechelsestraat.jpg

Mechelsestraat

Only the strong survive.

Zuidstraat

Zuidstraat (kant Rouppe)

Fietspad weggeschraapt.

Zespenningenstraat

Zespenningenstraat

Parking.

Zuidstraat

Zuidstraat (kant Beurs)

De hemel voor dubbelparkeerders.