Ik bezocht 'Chez Salah' in Roubaix / by Kwinten Lambrecht

Roubaix was ooit een zeer welvarende stad die deel uitmaakte van een dito welvarende regio. Vooral de textielproductie zorgde er na de WO II voor enorm veel werkgelegenheid en welvaart voor rijke textielbonzen. Er werkten in die tijd heel wat mensen van Algerijnse afkomst in de fabrieken en eentje daarvan opende in 1965 een café 'Chez Salah' genaamd.
In de jaren 1990 trok het kapitaal weg uit Roubaix en veranderde de levendige stad met theaters, bioscopen, café's en restaurants in een spookgehucht met (kans)armoede als gevolg.

Alles verdween: de mensen maar ook de fabrieken. Rond de eeuwwisseling vonden de Franse autoriteiten het welletjes; Roubaix moest terug sexy worden! Alles werd afgebroken, hele wijken en straten werden gestript, de monumentale fabrieken werden vernietigd en masterplannen werden uitgedacht. Ook Chez Salah, dat al vaker werd belaagd door de gulzigheid van de immo-business, moest er aan geloven in de plannen.

Maar dit was buiten Salah Oudjane gerekend. De goedlachse cafébaas gaf niet op en hij, ook al werd alles naast of achter hem afgebroken, bleef koffietjes maken en pintjes uitschenken. Een Franse documentairemaker, Arikan Mehmet, maakte een kortfilm over zijn strijd tegen de bulldozers, 'Ouvert même pendant les travaux' genaamd. De film zelf is technisch niet de mooiste maar vooral het verhaal greep mij bij de keel. Bedankt Ianthe om mij uit de luie zetel te trekken die bewuste avond toen we naar de Cinema Nova trokken om deze docu te zien.

Het David tegen Goliath verhaal, het volkse tegen het 'nieuwe en innovatieve', het artificiële tegen het authentieke... Het is een strijd die ik ook sterk in Brussel voel en net daarom is het verhaal een uniek voorbeeld van doorzettingsvermogen voor dat ene pareltje dat overbleef na de complete teloorgang van de textielindustrie, van de geschiedenis.

We hebben monumenten nodig in steden. Niet alleen de Atomiums en de Anish Kapoor kunstwerken (die ook!) maar ook de volkscafés, de gespecialiseerde kruideniers, de gepassioneerde antiquair of verzamelaar. Het zijn allemaal monumenten die een stad zoveel ziel kunnen geven, hopelijk verliezen we ze niet in Brussel (zie Vrijheidsplaats!). Het Chez Salah verhaal zet aan tot nadenken over passie, de (on)zin van commerce en fierheid. 

Salah blijft alleen achter, maar de mensen blijven komen. Ze houden van het sfeertje, van de koffiemachine, van Salah, van zijn verhalen (!), van zijn instituut. Bezoek hem en sla spontaan een praatje met Salah, je zal het je niet beklagen.

Chez Salah
Rue du Tourcoing 133, Roubaix
Toujours ouvert!