docu

Ik bezocht 'Chez Salah' in Roubaix by Kwinten Lambrecht

Roubaix was ooit een zeer welvarende stad die deel uitmaakte van een dito welvarende regio. Vooral de textielproductie zorgde er na de WO II voor enorm veel werkgelegenheid en welvaart voor rijke textielbonzen. Er werkten in die tijd heel wat mensen van Algerijnse afkomst in de fabrieken en eentje daarvan opende in 1965 een café 'Chez Salah' genaamd.
In de jaren 1990 trok het kapitaal weg uit Roubaix en veranderde de levendige stad met theaters, bioscopen, café's en restaurants in een spookgehucht met (kans)armoede als gevolg.

Alles verdween: de mensen maar ook de fabrieken. Rond de eeuwwisseling vonden de Franse autoriteiten het welletjes; Roubaix moest terug sexy worden! Alles werd afgebroken, hele wijken en straten werden gestript, de monumentale fabrieken werden vernietigd en masterplannen werden uitgedacht. Ook Chez Salah, dat al vaker werd belaagd door de gulzigheid van de immo-business, moest er aan geloven in de plannen.

Maar dit was buiten Salah Oudjane gerekend. De goedlachse cafébaas gaf niet op en hij, ook al werd alles naast of achter hem afgebroken, bleef koffietjes maken en pintjes uitschenken. Een Franse documentairemaker, Arikan Mehmet, maakte een kortfilm over zijn strijd tegen de bulldozers, 'Ouvert même pendant les travaux' genaamd. De film zelf is technisch niet de mooiste maar vooral het verhaal greep mij bij de keel. Bedankt Ianthe om mij uit de luie zetel te trekken die bewuste avond toen we naar de Cinema Nova trokken om deze docu te zien.

Het David tegen Goliath verhaal, het volkse tegen het 'nieuwe en innovatieve', het artificiële tegen het authentieke... Het is een strijd die ik ook sterk in Brussel voel en net daarom is het verhaal een uniek voorbeeld van doorzettingsvermogen voor dat ene pareltje dat overbleef na de complete teloorgang van de textielindustrie, van de geschiedenis.

We hebben monumenten nodig in steden. Niet alleen de Atomiums en de Anish Kapoor kunstwerken (die ook!) maar ook de volkscafés, de gespecialiseerde kruideniers, de gepassioneerde antiquair of verzamelaar. Het zijn allemaal monumenten die een stad zoveel ziel kunnen geven, hopelijk verliezen we ze niet in Brussel (zie Vrijheidsplaats!). Het Chez Salah verhaal zet aan tot nadenken over passie, de (on)zin van commerce en fierheid. 

Salah blijft alleen achter, maar de mensen blijven komen. Ze houden van het sfeertje, van de koffiemachine, van Salah, van zijn verhalen (!), van zijn instituut. Bezoek hem en sla spontaan een praatje met Salah, je zal het je niet beklagen.

Chez Salah
Rue du Tourcoing 133, Roubaix
Toujours ouvert!

Groningen: Fietsstad van de wereld by Kwinten Lambrecht

Opnieuw vond ik een prachtige documentaire over fietsintegratie in de stad.

Inderdaad enkel 300 km verwijderd van Brussel, ligt Groningen. En hoewel de stad een heel stuk kleiner is dan onze hoofdstad moeten we hier lessen uit trekken.

De infrastructuur doet conflicten verdwijnen.

En kijk vooral eens naar het IKEA-voorbeeld, het is een 'way of living', en geen subcultuur.

Fietsen in Amsterdam: 'In andere steden is het een subcultuur' by Kwinten Lambrecht

 

We weten allemaal dat Nederlanders graag fietsen, en vele steden ook al jarenlang zijn of worden aangepast aan zwakke weggebruikers. Sinds de jaren '70-'80 al wisten vele Nederlandse beleidsmakers dat de combinatie auto-voetganger-fietser geen al te veilige en snuggere manier was om een stad leefbaar te maken. Amsterdam is bijvoorbeeld één van de topvoorbeelden van Europa op vlak van duurzame, veilige mobiliteit.

I Amsterdam

I Amsterdam

De Amsterdammers hebben niet alleen structureel maar ook psychologisch een fietscultuur gecreëerd in hun stad. Duizenden kilometers worden er dagelijks afgelegd op de tweewieler op autoluwe zones met grote voet- en fietspaden en op grotere rijbanen met afgebakende fietspaden. Het risico op ongevallen is enorm klein en de fysieke schade wanneer twee fietsers botsen is veel kleiner dan wanneer een auto de controle verliest en een volledig voetpad meeslingert. Onderstaande documentaire 'Bicycle Anecdotes from Amsterdam' geeft in 10 minuten weer waar het allemaal om gaat. Watch and learn, and move.

 

Brussels Express by Kwinten Lambrecht

brusselsexpress02

Brussels Express is een documentaire die velen onder ons al wel eens hebben gezien. Het filmpje heeft een eerder negatieve, maar terechte, kijk op het fietswezen in Brussel. Tegelijk toont filmmaker Sander Vandenbroucke welke opportunities fietsen in Brussel kan bieden; zo tonen de fietskoeriers dat de stad doorkruisen alleen met de fiets écht snel en efficiënt is. Tegelijk worden meerdere interessante mensen aan het woord gelaten, waaronder de ex-burgemeester van Kopenhagen Klaus Bondam. Hij vertelt dat hij af en toe met Belgische politici over fietsen praat en die vaak antwoorden 'ja, maar ik fiets graag voor de sport hoor', waarop de Deen antwoordt 'nee, ik bedoel je fiets elke dag nemen om naar het werk te gaan' - *gemompel weerklinkt*. Dat is voor mij hét grote probleem: mentaliteit en structurele voorzieningen die die mentaliteit kunnen vergemakkelijken. Kijk en geniet, en ween wel ook een beetje.