Verkeersagressie

Aan gij die mij niet ziet by Kwinten Lambrecht

Dit is een gastbijdrage van Brusselvriend Bram Algoed.

Ongeluk - Bram Algoed

Het is een wrang ritueel geworden. Wanneer ik ‘s avonds thuis kom, vertel ik aan mijn vriendin hoe ik nipt aan een verkeersongeluk ontsnapt ben. Een autobestuurder dacht voorrang te hebben omdat hij zijn richtingaanwijzer gebruikte. Vervolgens vertelt zij mij hoe een taxi aan veel te hoge snelheid uit een zijstraat de hoofdweg opvliegt. De reden waarom wij überhaupt dit gesprek nog konden voeren, is te danken aan haar noodstop. Je kunt het al raden zeker? Wij verplaatsen ons in Brussel met de fiets. Niet omdat wij adrenaline junkies zijn, maar omdat de fiets in ons geval de efficiëntste keuze is. Fietsen in Brussel is op zich al een uitdaging, gezien de erbarmelijke staat van de infrastructuur, de zeven heuvels en het teveel aan gemotoriseerde voertuigen (kuch kuch). We treffen dan ook voldoende maatregelen: we dragen een helm, gebruiken goede fietsverlichting en kleden ons van top tot teen in fluo. Dit blijkt niet te volstaan, want maar al te vaak bazelt de automobilist: “Het spijt me, ik had u niet gezien”. Een betere repliek was geweest: “Ik heb niet gekeken.”

Een ongeval is snel gebeurd

Dat klopt. Zeker ook in het verkeer. Er is veel om op te letten, je bent ook niet altijd even alert, of de infrastructuur is onduidelijk. Een foutje maken is menselijk en een verkeersongeluk kan iedereen overkomen, zij het als slachtoffer, zij het als veroorzaker. Maar beseffen we wel nog wat de gevolgen kunnen zijn van zo’n ongelukje? Weten we allemaal wel dat een auto gemiddeld 1 ton weegt? Een ongelukje met de wagen kan al snel catastrofale gevolgen hebben.

Soms heb ik het gevoel dat een automobilist dit na een tijdje dreigt te vergeten, of dat hij de harde waarheid negeert. Want als je deze gevolgen beseft, haal je dan nog snel een fietser in om vervolgens rechts af te slaan? Probeer je dan een auto zijn voorrang af te snoepen, door hem te overbluffen met jouw snelheid? Scheer je dan en grande vitesse rakelings langs een voetganger?

Veel weggebruikers rekenen erop dat de andere geen fout zal maken, ze gaan er ook vanuit dat ze zelf alles gezien hebben. Negen op tien automobilisten waant zichzelf een betere chauffeur dan het gemiddelde. Dat is statistisch onmogelijk, en dat vat het hele probleem samen. Die grootheidswaanzin leidt tot het idee dat je tot op het randje (of er ver over) kunt gaan, want je stuurmanskunst zal je steeds uit de nood helpen. Hoor je dan geen veiligheidsmarge in te bouwen wanneer je je aan 50 km/u met een voertuig van 1 ton door de bebouwde kom verplaatst?

Een ongeluk zit in een klein hoekje

Waarom spreken we eigenlijk steeds over een ongeluk? Zelfs wanneer de omstandigheden aantonen dat de dader zijn uiterste best heeft gedaan om dit ongeluk uit te lokken. Of heeft de automobilist dan pech gehad toen hij aan 70 km/u in een zone 30 een overstekende voetganger op het zebrapad katapulteerde? Of wanneer je belt achter het stuur? Of je dronken rijdt of een voorrang negeert? Wanneer je even spookrijdt of je zijspiegel negeert?

In vele gevallen gaat het om doodslag, zonder voorbedachte rade. Dit klinkt heel ernstig, maar dat is het vergrijp ook. Wanneer je niet in staat bent om die veiligheidsmarge in te bouwen, wanneer je er niet alles aan wil doen om een ongeluk te voorkomen, kruip je beter niet achter het stuur. Probeer maar eens voor een praktijkexamen te slagen met zo’n rijstijl.

Alle weggebruikers maken fouten, ook voetgangers en de fietsers. In een ideale wereld scheidt de infrastructuur ons allen van elkaar. In afwachting van die utopie kan je toch maar best een veiligheidsmarge inbouwen, zodat zo’n foutje geen fatale gevolgen hoeft te hebben. Haast of comfort zouden nooit boven veiligheid geplaatst mogen worden. Wie een ongeluk veroorzaakt verdient een tweede kans, maar (te)veel slachtoffers krijgen deze niet.

Dit is een warme oproep aan de automobilist, om in deze koude dagen wat meer ruimte te geven aan de zachte weggebruiker.

Fietsen in Brussel: Vijf twijfelgevallen en afknappers by Kwinten Lambrecht

De Franstalige krant La Libre Belgique publiceerde onlangs wat cijfers over het Brusselse mobiliteitscircus en keek daarbij specifiek naar de verplaatsingen binnen het BHG zelf. In het artikel A Bruxelles, le vélo a encore du chemin à faire wordt de breakdown gemaakt tussen de verschillende vervoersmethoden, hieronder stel ik ze simpel grafisch voor:

Mobiliteit breakdown

Mobiliteit breakdown

De cijfers zijn duidelijk, zelfs voor kleine afstanden verkiezen mensen de auto boven groene(re) mobiliteit. Toch moeten enkele bedenkingen worden gemaakt over de Brusselse 'vervoersmentaliteit'. Bij de twijfelgevallen hebben we het over de incentives die je over fietsen in Brussel zouden kunnen doen nadenken (en dan 'nee' verkiezen), de werkpunten dus. De afknappers zijn de fundamenten, de argumenten die een groot 'nee' label op fietsen in Brussel plakken. Eigenlijk ook werkpunten.

De twijfelgevallen

  • Het openbaar vervoer in Brussel staat op uitbarsten, wordt niet overal goed bediend (de Woluwe's, Ukkel, bepaalde hoeken van Elsene,...) en is vaak niet op tijd
  • Heel wat oudere mensen nemen vaak nog de auto, de jongere generatie in Brussel koopt geen auto meer
  • Fiscaliteit: voor werkgevers is het beter om een bedrijfswagen te voorzien ipv extra netto-loon
  • Een holistische mobiliteitsvisie is vaak niet mogelijk, door de absurditeit van 19 gemeenten en drie (of meer) verschillende beleidsniveau's
  • De macht van de auto industrie en de gehele lobby die er rondom draait (economische belangen!)

De afknappers

  • Te weinig fietspaden (sinds 2009 werd er 23 kilometer aangelegd, waarvan enkel 11 kilometer met eigen fietsbedding)
  • De Brusselse Jungle: geef automobilisten en bewoners tout court, ruimte voor een auto en ze zullen die benutten. Parkeren op een fietspad is daarbij geen taboe
  • De agressie die chauffeurs uitstralen wanneer ze bijvoorbeeld een fietser niet voorbij kunnen, fietsers zijn vaak opgejaagd wild. Er is nog geen biking culture in Brussel, zoals dat in vele andere steden wel het geval is
  • Het gebrek aan een goede integratie tussen de verschillende aanbieders van openbaar vervoer (NMBS, MIVB, De Lijn, TEC)
  • Fietsen is en blijft gevaarlijk door de kwetsbaarheid die over je dwarrelt wanneer je het zadel bestijgt, daarom dat je kinderen nauwelijks zult zien fietsen in Brussel. Geen goed teken, want jong geleerd is oud g..., right!