fietsen

Winterpriktips voor fietsers, zo moeilijk is dat niet by Kwinten Lambrecht

Dit stuk verscheen eerder in De Morgen.

Kwinten Lambrecht is 29 jaar en Brusselaar, heeft zijn eigen communicatieagentschap KWIN en blogt over mobiliteit op www.lambyk.com.

We gingen slapen met de herinnering aan de bloedmaan, stonden op met zicht op een vuurzee in de hemel en gingen, walsend door een wit tapijt, koffie drinken. De sneeuw is in het land.

Met sneeuw maak je sneeuwmannen, gigantische sneeuwballen of sneeuwengels, of gele tekeningen. Laat het voor iedereen wat wils zijn. Wat een rust straalt die sneeuw toch uit. Geluid wordt gedempt, contouren van gebouwen worden zoveel mooier en de dwarrelende vlokken hebben iets van confetti.

Een feest voor de ogen is het, maar niet altijd voor de banden. Ieder jaar opnieuw, bij het vallen van de eerste vlokjes, posten nagenoeg alle media servicestukjes met ronkende titels als ‘7 tips om veilig in de sneeuw te rijden’ of ‘Vergeet alles wat u dacht te weten over rijden op sneeuw en ijs’. Het land staat letterlijk elke keer in rep en roer. Maar waar blijven de tips voor mensen die de fiets gebruiken? ‘Die zotten zullen wel binnen blijven’, moet men denken op de redacties.

En toch, fietsen in de sneeuw is perfect mogelijk. Zo getuige de spectaculaire beelden uit Kopenhagen, waar het leven de hele winter wordt gedomineerd door sneeuwbuien. Fietspaden worden er dagelijks geruimd met speciaal ontworpen strooi- en veegmachines en voor de rest wordt er lekker voortgereden. Volgens mobiliteitsconsultancy Copenhagenize blijft 80 procent van de mensen die de fiets dagelijks gebruiken ook bij sneeuw fietsen.

Toegegeven, het is wat aanpassen. Zeker omdat de mediasneeuwstorm ons deze ochtend allerhande tips vergat te geven. Bij deze: een poging, op basis van de do’s-and-don’ts voor automobilisten die ik her en der las.

Eigenlijk is het zo moeilijk niet. Beginnen doen we door onze koppeling lichtjes los te laten, door met andere woorden de andere voet op te heffen en die rustig op het tweede pedaal te plaatsen. Indien de remmen het niet doen bij een eerste test, gebruik dan ontvriezer ter versoepeling. Rijden doen we met iets minder gezwinde tred dan tijdens de zomertijd: neem 12 à 15 kilometer per uur als gemiddelde. De versnelling plaatsen we in het midden, zodat slipgevaar voorkomen wordt. Met onze 1x1 zoeken we vooral baantjes op die bestrooid zijn geweest – in België is die kans klein. Probeer overigens geen slachtoffer te zijn van smeltwater dat door de concullega’s in wagens jouw richting uit wordt gestuurd. Bochtjes nemen we breed, door op de motor te remmen, ook gekend als ‘uitbollen’.

Sneeuwbuien bieden géén uitgelezen kans om je nieuwe Bianchi-, Colnago- of Specialized-racebandjes te testen op baanvastheid. Kies voor je lompe stadsfiets, je zal hem nog dankbaar zijn. Gebruik trouwens nooit één enkele rem, rem simultaan zonder bruuske bewegingen. 

In een van de artikels over autopret in de sneeuw ten slotte staat ook dat je ‘comfortabele kledij’ moet aantrekken, een ski-jas is op de fiets geen overbodige luxe. Als je naar een thematisch verkleedfeest moet, laat je een witte outfit best achterwege. Handschoenen zorgen voor extra warmte aan de vingertoppen.

Ziezo, met bovenstaande tips kom je al een heel eind, lieve tweewielers. Kijk vooral goed om je heen, laat je niet opjagen en ontwijk wagens die de controle kwijt zijn door zo snel mogelijk van je fiets te springen. Volg trouwens eens het spoor van een voorganger, de witte groeven leiden je misschien naar een geweldig mooi verhaal of avontuur. Wie weet.

Kopenhagen is geen Disneyland voor fietsers by Kwinten Lambrecht

In de zomervakantie brachten we enkele weken door in Stockholm en Kopenhagen, allebei voorbeelden van steden die goed scoren als het gaat om levenskwaliteit, openbare ruimte en welzijn.

Kopenhagen beviel me het meest, vanwege zijn fantastische fietspaden, innovatieve infrastructuur en plekken om te eten, te drinken en rond te hangen. We hadden het geluk om wat tips te krijgen van mijn goede vriend Kristoffer.

Vaak hoor ik van mensen dat Kopenhagen geweldig is, omdat het een fietswalhalla is. Zelfs autofreaks raken er bekeerd. Toeristen krijgen er de natuurlijke reflex om hun auto thuis te laten en om meerdere kilometers met de fiets te rijden, zelfs als het regent. Ze zien het bijna als een toeristische attractie om al die Denen dag in dag uit te zien rondrijden.

Copenhagen-LAMBYK.png

Dat brengt mij tot het beslissende punt: beleidsmakers in Kopenhagen hebben hun stad op menselijke schaal ontworpen. Het is geen Disneyland, het is niet zo gemaakt omdat fietsen leuk is. Nee, de stad staat ten dienste van haar burgers en dat uit zich in fantastische parken, plaatsen om te zwemmen, straten waar kinderen kunnen spelen en fietspaden die je bijna knuffelen.

Terug thuis stappen de toeristen weer in hun auto’s en ze vertellen elkaar dat ze een fijne fietsvakantie hadden. Einde verhaal. Het autoleven gaat door. En je kan hun niets verwijten. Want onze beleidsmakers hebben het zo moeilijk gemaakt om te fietsen dat je nog steeds gek verklaard wordt als je vertelt dat je met de fiets bent gekomen. Bedrijfswagens, verschrikkelijke infrastructuur, politici zonder visie…. Het is een gevaarlijke, conservatieve cocktail die voor eens en altijd moet worden weggespoeld.

Het potentieel om mensen op de fiets te krijgen, bestaat. Je moet hun enkel de weelde aanbieden die ze krijgen in ‘fietsstad’ Kopenhagen. Gewoon wachten op duizenden durvers die de straten van Brussel (en Vlaanderen en Wallonië) inpalmen, is te optimistisch.

Swimming pool copenhagen

Bedankt www.brusselblogt.be voor de vertaling van deze blog post, die eerder verscheen in het Engels.

Waarom een fietsvriendelijke stad goed is voor iedereen by Kwinten Lambrecht

Bedankt aan BrusselBlogt voor de vertaling van dit artikel, dat ik initieel in het Engels schreef.

Elke laatste vrijdagavond van de maand palmen fietsers wereldwijd de straten in voor een fietstocht in hun stad. Het belangrijkste doel? Bewust maken van de kwetsbaarheid van fietsers in de drukke straten van steden die tientallen jaren geleden in een autoparadijs werden omgevormd. De Kritische Massa, zoals de beweging heet, is intussen al 19 jaar actief in Brussel. Een ooggetuigenverslag van de laatste sessie vorige vrijdag.

Critical Mass - Lambyk

Na een stop bij Place Meiser, waar een fietser eerder deze maand bijna omkwam na een aanrijding door een vrachtwagen, klom het kwik naar ongekende hoogten. Niet enkel vanwege het mooie weer, maar ook omdat de politie erbij was en ons vriendelijk verzocht verder te gaan. Op de Montgomery-rotonde (een nachtmerrie voor fietsers en voetgangers) waren twee autobestuurders, respectievelijk in een Porsche Cayenne en een Porsche Boxer, van mening dat ze genoeg van hun kostbare tijd hadden verloren omdat fietsers hun vrije weg versperden. Ze begonnen te roepen en te beledigen en bedreigden zelfs een man dat ze hem de volgende keer zouden ‘ombrengen’.

De politie werd zenuwachtig. Er werden foto’s genomen. Een politieagente verloor haar koelbloedigheid en begon een jongeman met een fototoestel weg te duwen. De agente, die waarschijnlijk nog steeds helemaal gestresseerd was na het bezoek van Trump, hield de jongeman ‘administratief’ aan en riep naar andere fietsers (we waren met meer dan 200!): ‘allez, vas-y rouler un peu’. Uit haar stem kon je opmaken dat ze geen grote affiniteit had met tweewielers. Misschien enkel tijdens het weekend. Na enkele diplomatieke interventies vertrokken de Porsche-jongens met brullende motoren. De fietsers (met rinkelende bellen) gingen iets drinken.

Het was niet het leukste en meest verheffende schouwspel waarvan ik getuige was, maar het brengt me op een paar punten die ik graag zou willen maken:     

  • De leuze ‘Je zit niet vast in het verkeer, je bent zelf het verkeer’  is (opnieuw) erg relevant in dit geval. Mensen worden vaak boos, zenuwachtig of beginnen te claxonneren wanneer je voor hen fietst, zelfs als je alleen bent. Niet allemaal natuurlijk, maar veel automobilisten worden helemaal gek omdat ze moeten wachten op een paar fietsers. En dat terwijl ze elke dag in het verkeer vastzitten, meestal alleen in hun auto, samen met duizenden andere auto’s. Waar is de logica?
  • Dit soort incidenten is absoluut niet vatbaar voor herhaling, omdat het geen strijd is tussen auto’s en fietsen, maar tussen mensen. Ik zou gemakkelijk kunnen opteren voor de auto, omdat ik dan muziek kan beluisteren en in een zetel zit met airconditioning. Veel mensen kiezen echter voor de fiets omdat het snel, betrouwbaar, gezond en goed is voor de stad. Mensen onderschatten de kracht van duurzaam transport als bepalende factor voor groei, betere luchtkwaliteit en minder maatschappelijke kosten.     
  • Je mag de automobilisten niet met de vinger wijzen. Ze worden in hun comfortabele positie geduwd, want ze krijgen van onze politici, die het hogere belang zouden moeten dienen, een geweldige bedrijfswagen en zelfs voorafbetaalde tankkaarten. Voeg daaraan toe de jaren van te weinig investeringen in het openbaar vervoer en fatsoenlijke fietspaden. Conclusie? Onze regeringen hebben ons in autoverslaafden veranderd.     
  • Last but not least: laten we geen ‘community’ van fietsers creëren, omdat we dan te veel op activisten lijken. Laten we spreken over ‘Brusselaars die de fiets gebruiken’. De  fiets mag niet louter een symbool zijn voor hippies en groene jongens, want uiteindelijk zal iedereen kunnen genieten van de voordelen van een fietsstad.

Tot de volgende editie?

Critical Mass Brussels verzamelt elke laatste vrijdagavond van de maand om 18 uur aan de Naamsepoort. Meer info vind je op de Facebook-pagina.

Critical Mass Brussel - Lambyk

Schepen van Sport, Senioren en Status Quo by Kwinten Lambrecht

Alain Courtois

Dit artikel werd initieel in het Engels geschreven. Bedankt aan BrusselBlogt voor de vertaling!

Cher Alain, beste Alain,

Kijk hoe je daar staat, dapper op een stuk niemandsland tussen dieseldampen. Goed gedaan, je haalde de kranten met een mooi citaat waarin je aankondigt dat je de aanleg van fietspaden op de gevaarlijke Franklin Rooseveltlaan zal blokkeren, zelfs met eigen lijf als het zou moeten.

Ik zal eerlijk tegen je zijn, cher Alain. Ik heb het gehad met politici van jouw generatie. Je bent van dezelfde angstgeneratie als de ‘Brexiteers’ en Trump-stemmers onder ons: conservatief, tegen verandering en je verandert vlot van mening als het je persoonlijke belangen dient. Je maakt gebruik van angst als een argument om de vooruitgang tegen te gaan.

Je bent een sportfan, gezien je vorige functie bij de Belgische Voetbalbond, maar je wil niet dat mensen de fiets gebruiken om te bewegen en gezond te blijven? Je wil, en ik citeer, ‘doorstroming van het verkeer’ in Brussel? Je bent de schepen van Sport van de Stad Brussel, maar je wil niet dat mensen actief bewegen? Wat is je agenda, Alain?

Ik zie dat je ook schepen van Senioren bent. Misschien zijn zij meer ontvankelijk voor je verklaringen over ‘de invasie van de fiets’ en ‘het pesten van auto’s’? We hebben allemaal opgemerkt op je beruchte Facebook-pagina dat je seniorenfans juichen voor jou en je stoere taal: ‘Stuur die Flamand (bedoeld is minister van Mobiliteit Pascal Smet, nvdr) terug naar waar hij thuishoort!’, ‘Is hij nog steeds ziek?’, ‘Goed gedaan Alain!’ Je scoort punten voor je kiezers, Alain, goed gedaan.

Cher Alain, laten we proberen om een nder argument te gebruiken. Wat is jouw mening over de gevolgen van het autogebruik in onze, jouw stad? Hoe zit het met de longen van jou, onze kinderen en kleinkinderen? Verdienen ze bruine vloeistoffen in hun longen omwille van de doorstroming van het verkeer? Veel steden om ons heen, niet ver van ons vandaan, benaderen tegenwoordig de openbare ruimte, mobiliteit en leven in de stad op een heel andere manier. Academici, visionaire burgemeesters, onderzoekers, burgers over de hele wereld streven naar een betere stad. Waarom? Omdat we graag wonen in steden, niet autorijden. Met dank aan politici zoals jij zal Brussel nooit het goede voorbeeld kunnen geven, maar is het gedoemd tot een jarenlange achterstand.

Cher Alain, hoe is het mogelijk dat jij en je 18 collega’s in de andere Brusselse gemeenten holistische plannen kunnen blokkeren of vernietigen, op basis van argumenten zoals “die straat zou 30 cm breder moeten zijn, dus we kunnen geen fietspaden aanleggen”? Aan jouw generatie van aan zichzelf denkende politici is het te wijten dat onze generatie, die niet bang is voor verandering, nog jaren achterop zal hinken. De gevolgen van je kortetermijnbeleid van een ‘status quo’ zal een desastreus effect hebben op ons, burgers, en jouw, ja Alain, jouw stad.

Een pluim voor de Brusselse fietsbrigade! by Kwinten Lambrecht

Foto via Instagram @brusselsbybike

Foto via Instagram @brusselsbybike

De Brusselse fietsbrigade, een team van 12 politiemensen op de fiets, is dé beschermer van de zachte weggebruiker in de Vijfhoek. Alle respect voor patrouilles in combi's en gepimpte Skoda's maar het échte werk op het terrein kan enkel efficiënt gebeuren wanneer je er middenin zit. En dat doen onze biker-vrienden: ze patrouilleren op de 'fietspaden' van Brussel en weten als geen ander hoe gevaarlijk het soms kan zijn op de snelwegen van Brussel... 

Fietspaden? Wel ja, die gekalkte lijnen op het asfalt bedoel ik uiteraard. Net omdat ze zo 'kwetsbaar' zijn hebben we de fietsbrigade nodig. Wie geen respect kan opbrengen voor die enkele percentages publieke ruimte die voor zachte weggebruikers bestemd zijn, gaat op de bon.

De bikers kunnen voor het jaar 2016 trouwens impressionante statistieken voorleggen, zeker als je weet dat ze enkel in Brussel-Centrum opereren! 

Fietspaden, zebrapaden, busbanen, you name it!

Doorheen het jaar 2016 hebben de bikers  8.745 inbreuken op fietspaden vastgesteld, 2.731 parkeerovertredingen op het voetpad, 923 parkeerovertredingen op of op minder dan 5 meter van een zebrapad en 10.765 overtredingen met betrekking tot het gebruik van een voetgangerszone of woonerf beboet. 

Op wegen die voorbehouden zijn voor het openbaar vervoer (ook toegankelijk voor fietsers) stelden de bikers 13.794 processen-verbaal op. Het gebruik van een gsm zonder handenvrije kit, het niet dragen van de veiligheidsgordel, door het rood licht rijden? Goed voor ongeveer 3.900 boetes.

In totaal werden er dus meer dan 40.000 processen-verbaal opgesteld door deze deze mannen en vrouwen. Triest, omdat onze politici toelaten dat er zoveel 'conflicten' kunnen gebeuren maar tegelijkertijd indrukwekkend. De bikers werken bijvoorbeeld geen 24u op 24u en wie 's avonds door Brussel loopt kan met eigen ogen zien dat er heel 'creatief' wordt geparkeerd en gereden. 

Dus, geef de bikers meer middelen, zodat overtreders ook 's avonds en bijvoorbeeld op zondag geen kans meer krijgen, zorg voor gepaste infrastructuur en richt een fietsbrigade op in elke politiezone!

Wanneer fiets en bus een baanvak moeten delen by Kwinten Lambrecht

Open brief van Pieter aan De Lijn.

Beste buschauffeur van De Lijn,

Maandagochtend omstreeks 08H35 fietste ik, in de as van de Leopold II laan, ter hoogte van het Saincteletteplein. Bij gebrek aan een fietspad, reed ik tussen de tramsporen, de baan die ook jouw bus volgt richting centrum. Jij reed aan volle snelheid achter me aan en toeterde meermaals om mij duidelijk te maken dat ik, voor jou, te traag ging. Net voorbij de bocht van de tram, een heikel punt om over te fietsen, stak je me bruusk en rakelings voor bij. Ik voelde de luchtverplaatsing. Ik lag er bijna onder.

Je reed zo snel dat je zeer scherp rechts moest bij halen om nog op tijd aan de volgende halte kunnen stoppen (op de Antwerpselaan, thv Metrohalte Ijzer). Voor mij fietste een jonge moeder die jouw razernij niet gezien had. Ze kon nog uitwijken. Ze lag er bijna onder. Ze schreeuwde het uit. Kwaad. Angstig.

Ik fiets al jaren in Brussel. Ik hou van de vrijheid. Ik zal het nooit opgeven. Maar het is een gevecht. Het loopt weldra fataal af. Verander je gedrag. Nu.

Met Vriendelijke Groeten,

Pieter