openbaar vervoer

Wanneer fiets en bus een baanvak moeten delen by Kwinten Lambrecht

Open brief van Pieter aan De Lijn.

Beste buschauffeur van De Lijn,

Maandagochtend omstreeks 08H35 fietste ik, in de as van de Leopold II laan, ter hoogte van het Saincteletteplein. Bij gebrek aan een fietspad, reed ik tussen de tramsporen, de baan die ook jouw bus volgt richting centrum. Jij reed aan volle snelheid achter me aan en toeterde meermaals om mij duidelijk te maken dat ik, voor jou, te traag ging. Net voorbij de bocht van de tram, een heikel punt om over te fietsen, stak je me bruusk en rakelings voor bij. Ik voelde de luchtverplaatsing. Ik lag er bijna onder.

Je reed zo snel dat je zeer scherp rechts moest bij halen om nog op tijd aan de volgende halte kunnen stoppen (op de Antwerpselaan, thv Metrohalte Ijzer). Voor mij fietste een jonge moeder die jouw razernij niet gezien had. Ze kon nog uitwijken. Ze lag er bijna onder. Ze schreeuwde het uit. Kwaad. Angstig.

Ik fiets al jaren in Brussel. Ik hou van de vrijheid. Ik zal het nooit opgeven. Maar het is een gevecht. Het loopt weldra fataal af. Verander je gedrag. Nu.

Met Vriendelijke Groeten,

Pieter

Mijn minuut op Hautekiet by Kwinten Lambrecht

Door deze tweet werd ik gevraagd om op Radio 1 bij Hautekiet mijn standpunt kracht bij te zetten. 

Ik constateer dat wanneer er iets gaande is in Brussel, van betoging tot populair evenement, er steeds wordt afgeraden om met de auto naar de stad te komen. Help, apocalypse now, samen stilstaan in de file! Snel iedereen op de fiets!

Dit impliceert dat het voor de rest van de tijd helemaal OK is om in Brussel rond te rijden. Het is en blijft hier een paradijs voor automobilisten; er wordt gratis op de stoep geparkeerd, het fijn stof vliegt ons om de oren en de Brusselse binnenring is vaak een race-circuit. Brussel moet af van het auto-cliëntelisme: tijd voor een stad op mensenmaat met een hart voor zachte weggebruikers en openbaar vervoer, met een florerende openbare ruimte, met plaats voor creativiteit en zelfontwikkeling.

De auto helemaal afzweren is bijna ondenkbaar, maar mede door fiscale aanmoedigingen kan de Belg bijna niet anders dan soms onnodige autoverplaatsingen te doen omdat ze, tussen aanhalingstekens, ‘gratis’ zijn.

Ach, binnenkort tuffen we toch rond in een ‘on demand’ zelfrijdende auto van Tesla, Apple of Google. Dan vormen we de bestaande en geplande parkings gewoon om tot zwembaden!

HIER nogmaals te beluisteren.

Op date met de MIVB by Kwinten Lambrecht

DELTA

DELTA

De MIVB doet dat goed, communiceren. De voorbije jaren heeft de organisatie een echte transformatie ondergaan. Van prettige tone-of-voice in langdurige of korte campagnes, tot schitterende social media activiteiten. De MIVB gets it. Wat is dan de volgende stap in de goede richting van open en frisse communicatie? Een blogger event natuurlijk!

Nu, de MIVB en ikzelf gaan een tijdje terug. We zijn altijd al virtuele vrienden geweest, met name via het STIB FAIL account. Toen ik doorhad dat de MIVB veel beter begon te communiceren dan STIB FAIL zelf was het welletjes geweest, dus besloten we om STIB FAIL UNDER gewijs het Twitter account voorgoed te sluiten (of niet? ;-)).

Toegegeven, ik had de tour in het dépôt Delta wel al eens gekregen tijdens de opnames van STIB FAIL UNDER, maar het was nogmaals een geweldig plezier om naar de passie van deze mensen te luisteren. We kregen een exclusieve kijk achter de schermen van de 'Metro-wash', de onderhoudstunnel, de stock, het labyrinth van metrowielen enzoverder. 

Achteraf kregen we een introductie tot metro chauffeur. Na een technische lezing van het 'hoofd der opleidingen', Pieter genaamd, hadden we allemaal door dat het geen walk in the park zou worden. En inderdaad, ondergetekende mocht aan het stuur van een 'metro simulator' plaats nemen en faalde, STIB FAIL gewijs, met verve. Mijn passagiers mochten te voet verder in de tunnel toen ik dat ding niet op tijd tot stilstand kreeg in het volgende station. "Indien je jouw passagiers hier zou loslaten door de deuren te openen breekt de helft ervan zijn/haar benen en wordt de andere helft geëlektrocuteerd", luidde de conclusie. Nooit uitstappen dus!

De voorlaatste pitstop bracht ons bij de controlekamer van de Brusselse metro, in de catacomben van het metrostation Park/Parc. In deze kamer, die je ook op de foto's te zien krijgt, wordt er 24u op 24u gewerkt en wordt de metroflow goed in het oog gehouden. Wanneer er wat fout gaat, hebben deze gasten en dames het dus voor het eerst gezien, en mogen ze het bijna 100% zeker ook nog gaan oplossen!

We eindigden de avond met een goed glas bubbels, een hapje en een sympathieke babbel. De MIVB leeft, het zijn schone mensen, geen geesten op wielen.

STIB FAIL: Het einde / La fin by Kwinten Lambrecht

*** Nederlandse versie onderaan *** 


J’ai lancé le compte STIB FAIL il y a trois ans. Je me sentais abandonné en tant que client par ce que je considérais comme un “monstre administratif”. Je ne sais plus quand c’était exactement, mais c’était sûrement après un trop long trajet  de mauvaise humeur vers la maison.
“Fais quelque chose sur les réseaux sociaux” m’a dit ma compagne. Je suis plutôt à l’aise avec tout ça donc j’ai décidé de créer mon propre compte : STIB FAIL.

La stratégie était simple : entrer en interaction avec les voyageurs mécontents. Qu’ils soient francophones ou néerlandophones, touristes ou voyageurs habitués, tout le monde recevait une mention, un retweet ou un favori. C’est comme ça que des centaines de followers ont afflué sur le compte et ont commencé à le mentionner automatiquement quand ils rencontraient des soucis avec les transports en commun. J’ai toujours trouvé important d’utiliser l’humour plutôt que le dénigrement. Je ne retwittais pas non plus les contrôles que l’on me signalait, par principe.

Le but principal de ce compte était de donner une voix commune aux voyageurs et de mettre une pression  pour que la STIB s’engage sur les réseaux sociaux. Et mettre la pression ne passe pas forcément par le dénigrement ou la négativité. J’ai d’ailleurs lancé le hashtag #STIBsongs, où j’ai demandé à mes followers de twitter un titre de chanson associé à un mot de la STIB. Cela a donné une belle collection de STIB songs dont beaucoup de médias ont parlé.

Il  y a une grosse année la STIB s’est lancée sur les réseaux sociaux et ils ne regardent plus en arrière depuis. La manière créative, innovante dont répond la STIB à ses clients ainsi que son partage di’nformations en temps réel est admirable.

Chaque plainte est écoutée, et transmise aux autorités compétentes. Leur approche a pour moi changé la perception de la STIB dans une large mesure : la transparence, l’écoute et la créativité sont des valeurs qu’une société moderne doit pratiquer.

La mission de STIB Fail a donc été un succès et il est temps d’arrêter ici. Est-ce que cela veut dire qu’il n’y a plus de “fails”? Bien sûr que si.

Il y a encore trop souvent des faits de vandalisme, un sentiment d’insécurité surtout le soir, et il faut encore améliorer les portillons. Est-ce ma mission de me plaindre et pleurnicher à ce sujet? Sûrement pas.

Je dirais que maintenant, les usagers ont reçu leur plateforme: “utilisez-la !”. Les avis des utilisateurs sur les réseaux sociaux sont précieux et ils aideront je l’espère la STIB à devenir une meilleure organisation. Merci à vous, voyageurs. 


Ik richtte het STIB FAIL account zo’n goede drie jaar geleden op. Ik voelde me als klant in de steek gelaten door dat logge communicatie en administratiemonster die de MIVB in mijn ogen toen was. Ik weet niet meer precies wanneer het was, maar ik was nóg maar eens thuisgekomen na een veel te lange rit, had mensen zien meeglippen tussen de poortjes en had een rothumeur. “Doet iets via sociale media”, zei mijn partner. Zelf ben ik thuis in alles wat met sociale en digitale media te maken heeft en besloot dus om mijn eigen kanaal op te richten: STIB FAIL.

De strategie was simpel: ik ging in interactie met misnoegde reizigers. Of het nu nederlandstalige of franstalige Brusselaars waren, toeristen of eendagsreizigers, iedereen kreeg van mij een mention, retweet of favorite. Al gauw begon het STIB FAIL account honderden volgers te krijgen en Twitter gebruikers begonnen het STIB FAIL  account automatisch te vermelden wanneer ze een klacht hadden over het openbaar vervoer. Ik heb het steeds belangrijk gevonden om humor te gebruiken, en aan gratuite MIVB-bashing heb ik nooit willen meedoen. Ook controles, die héél erg vaak werden gemeld aan het STIB FAIL account, retweette ik principieel niet.

Het grote doel van dit account was om mensen een gezamelijke stem te geven en om zoveel mogelijk druk te zetten op de MIVB  zodat ze zich als organisatie op sociale media zouden engageren. En druk zetten moest niet altijd door middel van negativiteit en bashing. Ik kreeg nameljk de ingeving om #STIBsongs te lanceren, waarbij ik volgers vroeg om liedjes te tweeten die geassocieerd konden worden met MIVB. Het werd een prachtige collectie van ‘STIB songs’ en heel wat media pikten de actie op.

Een dik jaar geleden schoot het sociale media team van de MIVB uit de startblokken (op Twitter althans, het was al langer aanwezig op Facebook) en ze hebben sindsdien nooit meer teruggekeken. De manier waarop de MIVB haar klanten op een creatieve, innovatieve manier van real-time informatie bediend is bewonderenswaardig te noemen. Elke klacht wordt aanhoord, en ook naar de bevoegde instanties doorgestuurd. Hun aanpak heeft voor mij de perceptie van de MIVB voor een groot stuk veranderd: transparantie, creativiteit en de wil om naar klanten te luisteren, dat zijn de waarden die een modern bedrijf moet omarmen.

STIB FAIL’s missie is dus geslaagd, het is tijd om ermee te stoppen. Zijn er geen ‘FAILS’ meer dan? Zeker en vast wel. Te vaak worden er nog vandalenstreken uitgehaald, is het onveiligheidsgevoel vooral ’s avonds te hoog en moet er écht wel werk gemaakt worden van betere toegangspoortjes. Is het nog steeds mijn missie om daar over te klagen en zeuren? Waarschijnlijk niet.

MIVB gebruikers hebben nu hun platform gekregen en ik zou zeggen: “maak er gebruik van!”. De inzichten die sociale media gebruikers aanleveren zijn van goudwaarde, en zullen de MIVB hopelijk verder helpen om een betere organisatie te worden. Thanks to you, the customer. 

Fietsen mogen mee, maar te veel is niet ok! by Kwinten Lambrecht

Het is, zoals we uiteraard allemaal weten, week van de vervoering! Tijd om allemaal ons beste beentje voor te zetten en met z'n allen de metro in te duiken... Ook de MIVB is van de partij. En hoewel de vervoersmaatschappij een niet al te beste reputatie heeft op vlak van communicatie en dienstverlening, slaagde ze erin om nogmaals met een geweldig initiatief uit te pakken!

Tijdens de week van de vervoering werden in verschillende metrostations banners op de grond geplakt met volgende slogan:

Afbeelding

Perfecte timing dus! Nu dat we nét eens groen wilden gaan doen en onze fiets ook op de metro wilden meenemen. Zou geen enkele MIVB PR-bobo de bedenking hebben gemaakt over de timing, de relevantie en de nutteloosheid van dergelijke campagne?

Eén voordeel: de slogan is voor interpretatie vatbaar. Lees: 2 fietsen per persoon is OK!

En toen was ik in Oslo by Kwinten Lambrecht

Afbeelding

Afbeelding

Vorige week vertoefde ik voor drie dagen in Oslo. Scandinavië is zowat het beloofde land voor menig hipster onder ons, dus mocht deze plek absoluut niet op de bucket list ontbreken. Oslo is dé stad van kunstenaar Edvard Munch, maar ook van de prachtige fjorden, het dure eten en de zuivere lucht.

Oslo heeft een business centrum, vele commerciële centra, en heel wat knappe woonwijken. De stad is met zijn 600 000 inwoners ietwat kleiner dan het Brussels Gewest, maar heeft een 'metropolitan area' van om en beide 1,5 miljoen inwoners. En toch...

Vooral die zuivere lucht viel me op. De stad wordt bewandeld; er zijn grote voetpaden, prachtige pleinen en veilige oversteekplaatsen. De stad wordt befietst; er zijn grote fietspaden, mooie lanen en genoeg deelfietsjes. De stad ademt, want de enige auto's die er rondrijden zijn elektrisch. De stad wordt vervoerd, want het openbaar vervoer nemen is een vanzelfsprekendheid en geen heldendaad.

Tijd om eens heel diep te gaan nadenken over wat we met Brussel van plan zijn. Zullen we blijven rekenen op 'toffe' groene initiatieven van enkelingen? Of komen we eindelijk op de proppen met holistische initiatieven. Oslo heeft een sterke indruk op me achter gelaten, of waren het die verdomd knappe Fjorden?